ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΣ

  ΤΑ ΞΩΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

 

 

Ακριβώς διπλά και προς τα αριστερά της Φανερωμένης ανεγερθεί ένα πιο μικρό ξωκλήσι. Εργασίες προσθήκης, επισκευής, συντήρησης και ανακαίνισης γίνονται συνέχεια στα εξωκλήσια του χωριού μας με αποτέλεσμα να διατηρούνται σε άριστη κατάσταση τόσο οι κύριοι όσο και οι γύρω από αυτά χώροι. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε τις μεγάλες προσπάθειες που κάνει αφιλόκερδα για τις παραπάνω εργασίες η συμπατριώτισσα μας Ελένη Μπίτση, να την συγχαρούμε θερμά και να σημειώσουμε πως όλοι έχουμε υποχρέωση να συμπαρασταθούμε στο θεάρεστο έργο της.

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

                                       Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ
Δίπλα στον Αχελώο στο δρόμο προς το χωριό Παλιομάνινα, δυό τρία χιλιόμετρα έξω απ' το χωριό, βρίσκεται το ξωκλήσι Παναγία η Φανερωμένη. Φτωχό και ταπεινό ξωκλήσι, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον εξωτερικώς και εσωτερικώς και χωρίς καμιά ιστορία έξω από κείνη, που κρατεί δεμένο τον πληθυσμό του χωριού μ' αυτό. Σ' αυτό γίνεται λειτουργία μια φορά το χρόνο, τη Δευτέρα του Πάσχα. Στα παιδικά μου χρόνια γινότανε σωστό πανηγύρι εδώ. Όλο το χωριό μαζευότανε εκεί, ακόμα και πολλοί απ' την Παλιομάνινα και κτηνοτρόφοι Ευρυτάνες που παραχείμαζαν στην περιοχή. Έψηναν αρνιά και κάτω απ' τον ήσκιο των πυκνών αγραπιδιών και μέσα στους ανθισμένους θάμνους που μοσχοβολούσαν - άνοιξη ήτανε - και τα κελαδήματα των πουλιών και τα κουδουνίσματα των κοπαδιών, που λες και λάβαιναν μέρος κι αυτά και μετείχαν στην ευφροσύνη των χωρικών και στο πανηγύρι, έδινε κι έπαιρνε η ευωχία και το γλέντι με τα ωραία δημοτικά μας τραγούδια και με τους ζουρνάδες και τα νταούλια ως αργά το δειλινό. Τότες έπαιρνε έκφραση η αγάπη του Πάσχα. Μέσα σε κείνο το καθαρά θρησκευτικό πανηγύρι οι χωριανοί δένονταν πιο πολύ μεταξύ τους κι αδερφώνονταν...
Το δειλινό γύριζαν στο χωριό σε μιαν ατέλειωτη γραμμή σαν συμπεθερικό, γλεντώντας και τραγουδώντας και χορεύοντας στο δρόμο... για να συνεχίσουν και στο χωριό το ζουρναδογλέντι ως τη νύχτα! Μια φορά το χρόνο τη Δευτέρα της Διακαινησίμου γινότανε αυτό. Και σήμερα φτάνουν πολλοί ως εκεί την ήμερα αυτή.
Μετά τη λειτουργία κάθονται για μισή ή μιαν ώρα στο προαύλιο στα πεζούλια, τρώνε κάτι από όσα έχουν φέρει μαζί τους κρέας, αυγά, τυρί κλπ. και υστέρα φεύγουν. Και ο τόπος ερημώνει... Πάει, χάθηκε το πανηγύρι...
                                   Η ΠΑΝΑΓΙΑ
Σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων απ' το χωριό προς τα δυτικά του, σε ένα ψηλό λεκανοπέδιο ωραιότατο, από όπου μπορείς να αγναντεύεις τον κάμπο που απλώνεται γύρω απ' το χωριό, ένα κάμπο απέραντο, που σχίζεται απ' τον Αχελώο που κυλάει σα φίδι και στεφανώνεται ένα γύρο από χαμηλά βουνά πράσινο με τα χωριά Πεντάλοφο - Γουριά - Παλαιοκατούνα - Κατοχή και δυτικά ως το τέρμα του κτήματος του Λεσινιού, που σαν να προστατεύεται απ' το ψηλό κι απότομο βουνό Καλχίτσα, τελευταίο στη σειρά των Ακαρνανικών ορέων, ένα άλλο ξωκλήσι, η Παναγιά. Ταπεινό και τούτο κι απλό σαν το άλλο, τη Φανερωμένη. Κάθε χρόνο γίνεται κι εδώ λειτουργία την Παρασκευή της Διακαινησίμου, της Ζωοδόχου Πηγής. Κάποτε, τότε στα παλιά χρόνια, γινότανε κ' εδώ πανηγύρι και γλέντι, όπως στη Φανερωμένη, σαν τέρμα όμως στις γιορτές του Πάσχα, γιατί σε μιά - δυό μέρες θα άρχιζε πάλι η δουλειά κι ο μόχθος χωρίς διακοπή, χωρίς αναπνοή ως τον Αύγουστο, που θα πανηγυρίσουν και θα γλεντήσουν τρεις μέρες συνέχεια (στις 6 Αυγούστου της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος). Εδώ θυμάμαι ιδιαίτερα το μάζεμα του αμάραντου. Πλήθος οι νέοι και οι νέες τρέχαμε και σκαρφαλώναμε στις απόκρημνες κορφές λόφου κοντινού για να κόψουμε και φέρουμε στα σπίτια μας τον αμάραντο, ένα χρυσοκίτρινο λουλούδι, που φυτρώνει μέσα στις πέτρες και χρυσώνει με το γλυκοκίτρινο χρώμα του τον τόπο και μοσχοβολάει. Τα τελευταία χρόνια οι χωριανοί συνηθίζουν να επισκέπτονται το ξωκλήσι αυτό την Καθαρή Δευτέρα ως τόπο για να χαλάσουν τα κούλουμα.

"Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωστα Αλεξ. Πετρονικολού Ποδολοβίτσα-Πεντάλοφος"

Στράτος Μπίκας